Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Δαυΐδ, Ψαλμὸς 145 — «ΑΙΝΕΙ, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον·»

«μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων,
οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία.»
Most Famous Landscape Paintings
ΑΙΝΕΙ, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον·

αἰνέσω Κύριον ἐν τῇ ζωῇ μου, 
ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω.

μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, 
οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία.

ἐξελεύσεται τὸ πνεῦμα αὐτοῦ. 
καὶ ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ· 
ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἀπολοῦνται πάντες 
οἱ διαλογισμοὶ αὐτοῦ.

μακάριος οὗ ὁ Θεὸς ᾿Ιακὼβ βοηθὸς αὐτοῦ, 
ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτοῦ

τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, 
τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς· 
τὸν φυλάσσοντα ἀλήθειαν εἰς τὸν αἰῶνα,

ποιοῦντα κρῖμα τοῖς ἀδικουμένοις, 
διδόντα τροφὴν τοῖς πεινῶσι. 
Κύριος λύει πεπεδημένους,

Κύριος σοφοῖ τυφλούς, 
Κύριος ἀνορθοῖ κατερραγμένους, 
Κύριος ἀγαπᾷ δικαίους,

Κύριος φυλάσσει τοὺς προσηλύτους· 
ὀρφανὸν καὶ χήραν ἀναλήψεται 
καὶ ὁδὸν ἁμαρτωλῶν ἀφανιεῖ.

βασιλεύσει Κύριος εἰς τὸν αἰῶνα, 
ὁ Θεός σου, Σιών, 
εἰς γενεὰν καὶ γενεάν.

(απόδοση στα Νέα Ελληνικά εδώ)


Γιάννης Ρίτσος — Εαρινή Συμφωνία XXI
Πώς μπορεί η γη/να κρατήσει στα χέρια/της τόση ευτυχία;

Couple Love

Τα μαλλιά σου
αρωματίζουν τη νύχτα.

Στο βλέφαρο του φεγγαριού
στεγνό
το δάκρυ της αμφιβολίας.

Πληρωμένοι
ανυστερόβουλοι
δίχως να ζητάμε
δίχως να περιμένουμε
εγγίζουμε τα βάθη
του κόσμου.

Στις διάφανες φλέβες
των λουλουδιών
ακούμε
το ρόδινο σφυγμό της διάρκειας
που συγγενεύει με το αίμα μας.

Ακούμε την καρδιά των εντόμων
και των φύλλων
να πάλλει σιμά στην καρδιά μας.

Ήρθαν όλα
να εμπιστευθούν το μυστικό τους
στα χέρια μας.

Πώς θα βαστάξουμε
στους φιλημένους ώμους μας
όλη την πλάση;

Οι αιώνες προετοίμαζαν
αυτή τη στιγμή
για να χαρεί η αιωνιότητα
ακέριο το λαμπρό της πρόσωπο
μες στον καθρέφτη του φιλιού μας.

Η πλήρωση έφτασε.
Δε μένει τίποτ' άλλο.

Τύλιξέ με.
Φοβούμαι, αγαπημένη.

Πώς μπορεί η γη
να κρατήσει στα χέρια της
τόση ευτυχία;

Μια πέτρα θα ραγίσει
το γυαλί της σιγής.
Κι η συντριβή θα γείρει
το χλωμό της μέτωπο
στη σκεφτική παλάμη

Εξάντλησε τα ρόδα μου
πριν το ρήγμα φανεί
πριν αναβλύσει πάλι
απ' την πληγή
το αστείρευτο άσμα.